MINI TEST — “Η Ψευδαίσθηση της ηρεμίας”
🌿 Αν 3 ή περισσότερες από τις παρακάτω φράσεις σε αγγίζουν..
ίσως αυτό που ονόμασες ηρεμία δεν είναι γαλήνη.
Ίσως είναι ένας τρόπος να κρατήσεις τον εαυτό σου ασφαλή,
παγώνοντας ό,τι κάποτε πόνεσε πολύ.
Ίσως έμαθες νωρίς ότι τα συναισθήματα είναι βάρος.
Ότι δεν χωράνε.
Ότι “καλύτερα να μη φαίνονται”.
Διάβασε αργά.
Και άκου όχι μόνο αν “συμφωνείς”,
αλλά πού αντιδρά το σώμα σου.
*Όταν κάτι με πονά ή με θυμώνει, μαθαίνω να το καταπίνω.
Δεν το λέω. Δεν το ζητώ. Το κλείνω μέσα μου για να μη γίνω βάρος.
*Οι άλλοι με περιγράφουν ως ήρεμο, ψύχραιμο, σταθερό.
Κι όμως, μέσα μου υπάρχει συχνά ένα κενό.
Μια κόπωση που δεν ξεκουράζεται με ύπνο.
*Δυσκολεύομαι να νιώσω πραγματική χαρά ή συγκίνηση.
Σαν να είμαι παρών, αλλά όχι ολοκληρωτικά εδώ.
Σαν κάτι να με κρατά ένα βήμα πίσω από τη ζωή.
*Όταν εμφανίζεται ένταση ή σύγκρουση,
κάνω ό,τι μπορώ για να εξαφανιστεί.
Όχι γιατί δεν με αφορά,
αλλά γιατί μέσα μου η σύγκρουση μοιάζει επικίνδυνη.
*Κάπου βαθιά πιστεύω ότι αν αφήσω τα συναισθήματά μου να βγουν,
κάτι θα χαλάσει.
Μια σχέση. Μια εικόνα. Μια ισορροπία που με κρατά “ασφαλή”.
🔑 Πυρήνας
Καταστολή των συναισθημάτων ως μηχανισμός επιβίωσης.
Όχι επιλογή πολυτέλειας.
Όχι έλλειψη βάθους.
Όχι αδυναμία χαρακτήρα.
Ήταν ο τρόπος με τον οποίο το νευρικό σύστημα έμαθε να προστατεύεται
όταν το συναίσθημα ήταν πολύ,
όταν δεν υπήρχε χώρος,
όταν δεν υπήρχε ασφάλεια για να εκφραστεί.
Δεν είναι αδυναμία.
Είναι σοφία.
Η σοφία ενός παιδιού
που διάβασε το περιβάλλον του,
κατάλαβε τι αντέχεται και τι όχι,
και βρήκε έναν τρόπο να συνεχίσει.
Ένα παιδί που έμαθε πώς να αντέχει
πριν μάθει πώς να νιώθει με ασφάλεια.
Και μέσα σε αυτόν τον τρόπο επιβίωσης
γεννήθηκε ένας δεσμός παγωμένος.
Όχι επειδή δεν υπήρχε ανάγκη για αγάπη,
αλλά επειδή η εγγύτητα κάποτε συνδέθηκε με κίνδυνο,
με απουσία,
με ασυνέπεια,
με συναίσθημα που δεν απαντήθηκε.
Έτσι το σώμα έμαθε να κρατά απόσταση.
Να μειώνει την ένταση.
Να παγώνει το συναίσθημα για να μη χαθεί ο δεσμός.
Το πάγωμα, δεν είναι απουσία συναισθήματος.
Είναι συναίσθημα σε αναστολή.
Είναι η αγάπη που δεν τόλμησε να απλωθεί.
Ο θυμός που δεν επιτράπηκε να βγει.
Η λύπη που έμεινε μέσα για να μη διαλυθεί η σχέση.
Και αυτός ο δεσμός
δεν χτίστηκε από αδιαφορία,
αλλά από βαθιά, πρωτόγονη ανάγκη:
«Αν δεν νιώσω πολύ, ίσως μείνεις.»
«Αν δεν εκφραστώ, ίσως δεν χαθείς.»
🪞 Καθρέφτης αναγνώρισης
Αν διαβάζοντας ένιωσες κάτι να σφίγγεται,
αν αναγνώρισες τον εαυτό σου χωρίς να θέλεις,
αν μια φράση έμεινε μέσα σου λίγο παραπάνω από τις άλλες,
δεν σημαίνει ότι κάτι πάει στραβά με εσένα.
Σημαίνει ότι κάποτε
έμαθες να επιβιώνεις με τον καλύτερο τρόπο που μπορούσες.
Και αυτός ο τρόπος
σε κράτησε ζωντανό.
🌙 Κλείσιμο άσκησης για θεραπευόμενους
Πριν σηκωθείς,
βάλε απαλά το χέρι στο στήθος ή στην κοιλιά.
Πάρε μια αργή, ήρεμη ανάσα
όχι για να ηρεμήσεις,
αλλά για να νιώσεις ότι είσαι εδώ, στο σώμα σου.
Και πες μέσα σου.. χωρίς πίεση, χωρίς απαίτηση:
«Μπορώ να αρχίσω να νιώθω
με τον ρυθμό που είναι ασφαλής για μένα.
Δεν χρειάζεται να ανοίξω όλα τα συναισθήματα μαζί.
Αρκεί να επιτρέψω σε ένα μικρό ίχνος να υπάρχει
χωρίς να το διώξω, χωρίς να το παγώσω.»
Μείνε για λίγες στιγμές
απλώς παρατηρώντας τι συμβαίνει μέσα σου.
Αν δεν νιώθεις τίποτα, αυτό επίσης είναι εντάξει.
Και αυτό είναι μέρος της ασφάλειας.
Δεν χρειάζεται να λιώσει όλος ο πάγος σήμερα.
Αρκεί να αναγνωριστεί.
Κάθε μικρή επαφή με το συναίσθημα
είναι ήδη μια κίνηση προς ασφαλέστερο δεσμό, πρώτα με τον εαυτό.
🔍 Τι σημαίνει «αφήνω το συναίσθημα να υπάρχει»
Δεν σημαίνει να βυθιστείς στο συναίσθημα.
Δεν σημαίνει να το αναλύσεις ή να το λύσεις.
Δεν σημαίνει να αλλάξεις κάτι άμεσα.
Σημαίνει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο ασφαλές:
Να επιτρέψεις για λίγα δευτερόλεπτα
σε μια μικρή αίσθηση να υπάρχει στο σώμα σου
χωρίς να την απομακρύνεις.
Για παράδειγμα:
ένα σφίξιμο στο στήθος
μια κόπωση χωρίς λόγο
ένα βάρος στο στομάχι
μια ανάγκη να πάρεις βαθιά ανάσα
Δεν τη βαφτίζεις.
Δεν τη διορθώνεις.
Δεν την “κάνεις καλύτερη”.
Απλώς λες μέσα σου:
«Το βλέπω. Μπορείς να είσαι εδώ.»
🌱 Πώς αυτό μεταφέρεται στην καθημερινότητα
Όχι σε δύσκολες στιγμές.
Στις μικρές.
Όταν κάποιος λέει κάτι που σε πειράζει
και συνήθως το προσπερνάς,
αυτή τη φορά το παρατηρείς πριν το καταπιείς.
Όταν νιώθεις μια ξαφνική κόπωση μέσα στη μέρα,
αντί να πιεστείς να “συνεχίσεις”,
σταματάς για 10 δευτερόλεπτα και αναγνωρίζεις:
«Κάτι κουράστηκε μέσα μου.»
Όταν αποφεύγεις μια μικρή σύγκρουση,
δεν χρειάζεται να τη λύσεις.
Αρκεί να νιώσεις το σφίξιμο που σε κάνει να την αποφύγεις.
Αυτό είναι όλο.
Δεν είναι εξομολόγηση.
Δεν είναι ρήξη.
Δεν είναι άνοιγμα χωρίς όρια.
Είναι μια εσωτερική αναγνώριση.
🤍 Γιατί αυτό αλλάζει τον δεσμό..
Κάθε φορά που ένα συναίσθημα
δεν παγώνει αυτόματα,
αλλά γίνεται ανεκτό για λίγο,
ο δεσμός μέσα σου μαθαίνει κάτι νέο:
«Μπορώ να νιώσω
και να παραμείνω ασφαλής.»
Και αυτό, ξανά και ξανά,
είναι που αρχίζει να ξεπαγώνει
όχι βίαια,
αλλά με τρόπο που σέβεται την ιστορία σου.
Και πριν φύγεις από εδώ,
θέλω να κρατήσεις αυτό:
Δεν έκανες αυτή την άσκηση μόνος.
Την κάναμε μαζί..
Ό,τι εμφανίστηκε,
ό,τι δεν μπόρεσε ακόμη να φανεί.. χωράει εδώ.
Αν κάτι μέσα σου άνοιξε έστω και λίγο.. είμαι εδώ να το κρατήσουμε μαζί.
Κι αν τίποτα δεν άνοιξε..
είμαι πάλι εδώ..
Δεν χρειάζεται να πας πιο γρήγορα.
Ο ρυθμός σου είναι σεβαστός.
Η ασφάλεια προηγείται.
Μπορείς να επιστρέφεις σε αυτή τη φωνή..
όποτε το χρειάζεσαι..
Και όταν θα είσαι έτοιμος,
θα συνεχίσουμε από εκεί που είσαι..
όχι από εκεί που “πρέπει”.
Με παρουσία και φροντίδα,
Ανδριάνα💝